De paper van Albert Bandura uit 1977 onderscheidde zelfeffectiviteit van zelfbeeld. Zelfbeeld is een globaal gevoel van waarde. Zelfeffectiviteit is domeinspecifiek: ik kan dit probleem oplossen, dit essay schrijven, dit stuk spelen. Ze wordt opgebouwd uit vier bronnen: meesterschapservaringen, vicariërende ervaringen, verbale overtuiging en emotionele regulatie.
Meta-analyses plaatsen zelfeffectiviteit op een correlatie r ≥ 0,6 met academische uitkomsten — sterker dan welke andere op zichzelf staande voorspeller ook. De praktische implicatie: de feedbackloop waarin een lerende leeft doet er enorm toe, want ze bepaalt welke van de vier bronnen wordt geactiveerd of uitgehongerd.
Fluera behandelt elke interactie als een mogelijke input voor zelfeffectiviteit. Feedback viert inspanning en strategie. Bezoeken aan canvasses van peers leveren vicariërende ervaringen. De rustige interface beschermt emotionele regulatie. De AI looft nooit talent.