Lew Wygotski sformułował SNR w latach 20. i 30. XX wieku; jego praca dotarła na Zachód w tłumaczeniu w 1978 (Mind in Society). SNR przeformułowała pedagogikę: skuteczne nauczanie nie jest dostarczaniem treści, lecz dynamicznym kalibrowaniem wsparcia na granicy aktualnej kompetencji.
Jerome Bruner nazwał potem to wsparcie scaffoldingiem — i, co kluczowe, zauważył, że scaffolding musi blaknąć, w miarę jak uczący się internalizuje umiejętność. Permanentny scaffolding produkuje permanentną zależność.
AI w Fluerze jest zbudowane na SNR. Sokratejskie podpowiedzi są kalibrowane na aktualnym canvasie. Ghost Map ujawnia dokładnie tyle, ile potrzeba. Powtórki rozłożone w czasie rozszerzają odstępy, gdy wynik się poprawia. Scaffolding blaknie, gdy rośniesz — bo alternatywą jest Strefa Nie-Rozwoju, w której każde zadanie wciąż wymaga AI i nic się nie konsoliduje.