Lang voordat neuroimaging het kon bevestigen, hadden geheugenatleten al empirisch de methode der loci ontdekt — te onthouden objecten op specifieke posities langs een mentale wandeling plaatsen. Het werkte. De Nobelprijs van 2014 verklaarde waarom: het menselijk brein codeert ruimte robuuster dan het sequenties codeert.
Place cells en grid cells zijn evolutionair oud. Ze evolueerden voor navigatie, maar de hippocampus heeft ze snel geadopteerd voor geheugen van allerlei aard. Wat we “episodisch geheugen” noemen is structureel ruimtelijk geheugen dat op een gegeneraliseerd substraat draait.
Het oneindige canvas van Fluera is een digitaal memory palace. Elk concept neemt een specifieke (x, y)-positie in. Elke relatie is een ruimtelijk georiënteerde pijl. Zoom uit en het semester wordt een kaart die je instinctief navigeert. Het is geen metafoor — het is precies het cognitieve substraat waarop je hippocampus draait.