John O’Keefe ontdekte de place cells in de hippocampus in 1971 — neuronen die alleen vuren wanneer het dier een specifieke positie bezet. May-Britt en Edvard Moser ontdekten in 2005 de grid cells — neuronen in de entorhinale cortex die de omgeving tesselleren in een hexagonaal raster. Samen vormen ze de biologische GPS van het brein. De Nobelprijs Geneeskunde of Fysiologie van 2014 erkende de ontdekking.
Maar de hippocampus beperkt zich niet tot navigatie. Dezelfde circuitry indexeert episodisch geheugen. Herinneren lijkt anders dan navigeren, maar het onderliggende substraat is identiek. Daarom werkt de oude methode der loci (memory palace) — ze benut een circuit dat al aan de taak is toegewijd.
Geheugenatleten die de methode gebruiken overtreffen consistent controlegroepen, met effect sizes rond d = 0,88. Het oneindige canvas van Fluera is een memory palace dat je met je handen bouwt — en elk knooppunt wordt ruimtelijk geïndexeerd door dezelfde circuitry.