Robert Bjork ukuł ten termin w 1994, by uchwycić kontrintuicyjny wzorzec empiryczny: warunki nauki, które wydają się łatwiejsze — płynne ponowne czytanie, masowa praktyka, znajomy kontekst — produkują najgorsze wyniki długoterminowe. Warunki, które wydają się trudniejsze — rozłożone powroty, przypominanie pod okluzją, mieszane tematy — produkują najlepsze.
Intuicja studenta prawie zawsze jest błędna. To, co wydaje się produktywne, zwykle jest iluzją kompetencji (rozpoznanie pomylone z przypomnieniem). To, co wydaje się powolne i frustrujące, zwykle jest kodowaniem w trakcie.
Fluera celowo inżynieruje pożądane trudności. Pusty canvas tam, gdzie szablon byłby łatwiejszy. Podpowiedzi przypominania przed odpowiedzią. Rozłożone powroty, które się rozszerzają. Fog of War maskujący przed sprawdzianem. Każde tarcie w produkcie to tarcie, które Bjork by rozpoznał — i polecił.