Eksperymenty Manu Kapura z 2008 roku z uczniami szkoły podstawowej w Singapurze porównały dwa podejścia. Grupa A dostawała instrukcję najpierw, potem rozwiązywała zadania. Grupa B próbowała zadań przed instrukcją, ponosząc nieuchronną porażkę — potem dostawała tę samą instrukcję. W odroczonych zadaniach transferowych grupa B dominowała z dużą przewagą.
Wyjaśnienie: nieudane próby aktywują istniejące modele mentalne uczącego się, ujawniają ich krawędzie i tworzą konkretne pytania, na które instrukcja może następnie odpowiedzieć. Instrukcja, która trafia na nieprzygotowany grunt, jest absorbowana biernie; ta, która trafia w umysł, który właśnie się zmagał, ląduje jak objawienie.
Krok 2 w Fluerze — odbudowanie canvasu z pamięci, zanim sięgniesz po jakiekolwiek źródło — to maszyna produktywnej porażki. Czerwone węzły, w których się myliłeś, są dokładnie tam, gdzie sokratejskie AI kieruje uwagę w Kroku 3.