Praca Katherine Rawson i Johna Dunlosky’ego z 2011 roku ustaliła wynik: samo rozłożenie działa. Sama praktyka przypominania działa. Połączone produkują efekty większe niż suma obu — superaddytywne, nie addytywne.
Intuicja jest taka, że rozłożenie rozwiązuje jeden problem (krzywa zapominania), podczas gdy przypominanie rozwiązuje inny (powierzchowne kodowanie). Każde mierzy się z innym wąskim gardłem. Razem mierzą się z oboma, a wąskie gardła oddziałują w sposób multiplikatywny.
Metaanalizy konsekwentnie ustawiają successive relearning na szczycie rankingu strategii nauki opartych na dowodach, w różnych domenach i na różnych poziomach. Harmonogram Fluery to nie przypominanie oparte na flashcardach ani rozłożenie oparte na kalendarzu — to połączenie, na strukturze wiedzy, którą już zbudowałeś.